A long story

Maandag 8 mei 2017

Wat is moeder natuur vannacht lekker tekeer gegaan! Maar daarna…..Toch besloten om verder te rijden richting Vlöre. De weg begon prima, totdat we in Shkodër aan kwamen. Jeetje!! Ze doen hier maar een dotje met rijden! Idioten! Gelukkig kunnen we rijden kennen we onze camper, want ze komen letterlijk van alle kanten, en daar bedoelen we niet alleen auto’s. Ook paard met wagen, man op ezel, voetgangers, (brom)fietser (soms met kruiwagen er achter). Regels? Nou, die blijken er wel te zijn! Snelheidscontrole genoeg met live policia! De rest? Een snelweg oversteken te voet, moet kunnen. Nou, dat heet beide te gelijk rijden! De bestuurder die het verkeer in de gaten houd en de bijrijder voor de vele, extreemste, bumps in de weg! We hopen dat Albanië het ergste, wat wegen betreft, mag blijven. Maar goed, ook op de terugweg komen we er weer door.

We moeten een paar keer door een centrum van de stad rijden.. Gekkenhuis, maar we zijn al gewend geraakt aan hun rijgedrag en doen gewoon hetzelfde. Vlöre is op opbouw voor toeristen, wat trouwens heef Albanië is. Soms rij je door sloppenwijken en vervolgens langs “normale” huizen. Het doet ons af en doe denken aan Vietnam. Overal kleine winkeltjes langs de weg en gespecialiseerd voor 1 ding. Eenmaal Door het centrum van Vlöre, zijn ze aan de weg bezig. Sponsort by EU, zegt het grote bord. Nou, als je even niet op zou letten zou de zo de wielbasis aan gort rijden door de grote gaten waar zinken putdeksels nog moeten komen. De rit is wel prachtig, wat je rijd na het centrum van Vlöre langs de prachtige kustlijn van Albanië. Op naar Radhime, waar we een camperstop nemen. Nou, ook hier is het toeristenseizoen nog niet echt begonnen.

Een prachtig plekje aan de kust. Camperstop “Cekodhima”. De eigenaar , Albano, bedankt ons 2x dat we willen komen overnachten. Krijgen een welkomdrankje en zijn kinderen zijn weg van Manu, maar de liefde is niet helemaal wederzijds. ’s Avonds heerlijk daar gegeten, aan de zee, genietend van de ondergaande zon bij de bergen. 10% fooi vind Alabano te veel? Uiteraard een ander Albanees biertje nog gekocht en slapen maar. Morgen een zware maar, schijnbaar, mooie rit voor de boeg langs vele bergpassen, op richting Griekenland. Ook de eigenaar zegt dat het een van de mooiste routes is in Albanië.

Dinsdag 9 mei 2017

Sorry beste lezers, dit wordt een lang verhaal. Langer dan een A4-tje.

Weer een heerlijke regennacht, alleen hebben we het gevoel wat scheef te staan. Nou, de reden is helaas snel duidelijk. Lekke band rechts voor. We willen de reserveband erop leggen, maar tijdens het krikken, vragen we Albano waar de dichtbij zijnde banden reparateur o.i.d. is. Hij vraagt of we een compressor bij ons hebben. Ja, tuurlijk….niet. Waar hadden we die nog moeten (ver)stoppen in ons campertje. Hij geeft aan dat 6 km verder, op onze route, iemand is die het kan maken. Hij heeft een compressor, om onze lekken band tijdelijk op te pompen voor reparatie, en wilt ons helpen bij vertalen. Super lief! Wij vlug douchen, inladen. En nadat hij onze band heeft opgepompt, gaan! Bij de bandenman aankomen, een oude man. Alleen zijn eerste dopsleutel past al niet. Wij willen onze aanbieden, maar Albano, die met ons in de camper is meegereden, zegt dat we hem moeten laten doen. Uiteindelijk heeft hij de juiste, maar nu nog los krijgen. Nadat beide mannen hun kracht, door erop te springen, hadden gegeven, komt er beweging in. De krik komt. Wilt de bandenman de krik via de voorkant doen!? Femke geeft aan waar het krikpunt aan de zijkant zit, na vertolking, wordt met zuchten en steunen de krik naar het juiste punt begeleid. Komt daarna de pneumatische boutendraaier, of hoe je ook zo’n ding moet noemen, tevoorschijn? Had ie dat niet gelijk kunnen gebruiken? Band eraf en in een mega grote metalen “schaal” met water. En jawel, bubbels. Een schroef o.i.d (zie foto). Ding eruit, prop erin, en nu die band er weer op. Volgens Albano, heeft de bandenman misschien nog een kater. Uiteindelijk zit de band er weer op, maar blijft het tilpunt van de krik aan onze onderkant vastzitten. Alle mogelijke timmer of slaan attributen komen voorbij. Uiteindelijk krijgt een nieuwsgierige Albanees uit het dorp, die is komen kijken, het ding eraf. We kunnen gaan na 3 euro af te rekenen. We nemen afscheid van Albano, die onze tip van euro’s niet wilt hebben. Vroeg wel of wij zijn nummer/kaartje hebben gekregen, zodat we bij problemen in Albanië met de camper hem konden bellen om te kunnen tolken! Hebben we en wat lief. Willen we wegrijden, roept de bandenman ons te stoppen. Hij blijkt te twijfelen over hoe de bouten zijn aangedraaid. Gaat nog een paar keer staan, op de ouderwetse manier, om de bouten vast te draaien en we mogen. De nieuwsgierige Albanees helpt ons, door het verkeer een beetje te regelen, en geeft aan dat we achteruit de weg op kunnen draaien. Super behulpzaam zijn ze, ook al begrijpen we elkaar nu nog maar met lachen en handengebaren. Gelijk maar even tanken. Euro’s contant mogelijk. Eenmaal betalen, wat minder. Omgerekend 73,90 euro. En dat is in hun voordeel. We betalen met 70 in papier en 2 2 euro munten. Die munten wilde hij niet hebben. Wij hadden niet anders. Hij geeft aan dat we zot zijn o.i.d., want begrijpen doen we elkaar niet. Rijden maar. Al snel is het 10-15% klimmen, prachtig! De wegen worden weer minder, maar het uitzicht maakt alles goed. Uiteindelijk 1 uur en 20 km verder even pauze. De wolken klimmen met vanuit het dal, met snelle vaart, plots langs ons omhoog. Heel bijzonder en nauwelijks vast te leggen op foto. De hele rit is haarspeld- en paperclip bochten. Lang prachtige bergen en weer idyllische dorpjes. En je ziet vanaf die hoogte de prachtige kustlijn van Albanië. Na bijna 2 uur wisselstop en door. Af en toe een lekkere regenbui, maar dan kan het raam weer open voor foto’s te nemen. Heel de tijd dat, Femke meerijdt, dat er een steentje, in de net gerepareerde band zit. Na vele bergpassen, moeten we gaan afwijken van de “normale” weg. Papieren navigatie is nu nodig, omdat de tomtom er af en toe naast zit. Martijn besluit te blijven rijden, ook al zit zijn 2 uur rijden er bijna op. Eenmaal uit de bergen van Albanië en van de “b” wegen af, wisselen van bestuurden. De grensovergang. Ook hier lijkt maar weet een dotje gedaan te worden. De Albanees voor ons staat een praatje te maken met de douanier, die elkaar blijken te kennen. Wachten dan maar. Eenmaal Albanië weer uit, op naar de grens van Griekenland. Een beetje hetzelfde gebazel en na de controle stopt iedereen weer bij een hokje. Femke er braaf bij gaan staan en plots komt er een douanier die aangeeft dat wij zonder verdere controle door mogen rijden! Nog even langs een auto van een Albanees, die blij was dat ook vrouwen kunnen sturen/rijden en Griekenland here we are! De weg is wisselend qua wegdek, maar we kunnen harer dan 60 km/uur. Althans Femke dan, Martijn heeft zijn rit al gehad. De bergen op korte afstanden van elkaar zo kunnen verschillen was ons al duidelijk, maar ook hier weer het geval. Prachtig weer, maar goed we houden van bergen, dus zullen wij dit prachtig blijven vermelden. Wel weer regen onderweg, maar goed na al 5 uur in de camper is het een prima weer om te rijden. En in Griekenland gaat ook ineens de tijd een uur vooruit. Eenmaal in Ioannina aangekomen een camping gevonden. Blij, want we vonden beide de rit toch we spannend met zo’n bandenstart.

Op de camping, de camper op level gezet met onze blokken gezet, maar Femke heeft als sinds het steentjes geluid een onderbuik gevoel gehad. Ze gaat toch de rechter voorband controleren en…WEER een schroef. Het geluid was dus geen steen een is daarom dus ook nooit opgehouden met het geluid maken. Een beetje tuf op de schroef en helaas…belletjes. Actie! De campingbaas naar de bandenmannen in deze stad gevraagt. Hij vraagt of we niet de reserveband erop kunnen leggen. Nou, nee! We kunnen nu nog rijden en als we tot morgen wachten is ie leeg. Nu dus. Nou, de weg gekregen, Stroom los en gaan. Komen we bij een brommerman uit, maar krijgt in zijn beste Engels en pen en papier ons uitgelegd waar we heen moeten. Check! Nog geen 3 min later staan we op plaats van bestemming. Geen probleem, Greek solution! Schroef eruit, prop erin, terug op spanning brengen en 5 euro betalen. Klaar! Terug op de camping ons opnieuw op level gezet en te voet opzoek naar een supermarkt. Gevonden. Martijn gaat shoppen en Femke wacht buiten met Manu. Na heel lang wachten komt Martijn naar buiten. Enthousiast verteld ie dat hij advies van de slager heeft gekregen, nadat hij even op een Engels sprekende moest wachten. En dat de tzaziki in de winkel eigenlijk niet echt lekker was, maar dan de goedkoopste de beste van alle voor bij de gyros, die hij net besteld had.

Bij de kassa, was er een lokale jonge en mooie, dame. Zij had net zelf haar boodschappen gedaan en bood Martijn haar kortingspas aan. Toch lief. Verder verteld Martijn dat we volgens de Grieken hier een mooie route gaan rijden. Hij werd gevraagd waar hij vandaan kwam en de plannen mogelijk zijn. Hij krijgt veel advies, en nee, niet alleen van die mooie dame.

Eens kijken wat de band vannacht doet en hoe deze morgen nog op spanning staat. Dat gaat nu de planning een beetje van afhangen morgen, maar goed. Als de band goed is, ligt de volgende route al klaar.